«Με τον Σταυρό του Χριστού & της Πατρίδας»

Η Εκκλησία μας στον Αγώνα του ’40, στην Κατοχή και την Αντίσταση

Εκπαιδευτικές δραστηριότητες για παιδιά 8 – 15 ετών

Το ερχόμενο Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016 στην «Καταφυγή» (οδ. Μεγανησίου 5, κοντά στην Κεντρική πλατεία) θα πραγματοποιηθεί για χάρη των παιδιών που συμμετέχουν στις Παιδικές και Νεανικές Συντροφιές των Ενοριών μας μικρό εορταστικό αφιέρωμα στο Έπος του 1940, με τίτλο «Με τον Σταυρό του Χριστού & της Πατρίδας» και αναφορά στην προσφορά της Εκκλησίας μας στον Αγώνα του ’40, στην Κατοχή και την Αντίσταση, η οποία τόσο ανιστόρητα επιχειρείται να αμφισβητηθεί.

Θα περιλαμβάνει προβολές και δημιουργικές δραστηριότητες, με τη φροντίδα εθελοντών που στελεχώνουν το νεανικό έργο της τοπικής μας Εκκλησίας.

Το πρόγραμμα θα διαρκέσει από τις 11.30 π.μ. μέχρι τη 1.00 το μεσημέρι!

Η πρόσκληση παραμένει ανοιχτή σε παιδιά ηλικίας 4 -14 ετών, που δεν συμμετέχουν στις Παιδικές μας Συντροφιές, θα ήθελαν όμως να συμμετάσχουν σε ένα ευχάριστο και εποικοδομητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα!

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,

           Στο θρυλικό Έπος του 1940 - 1941, αθόρυβο αλλά σπουδαίο ρόλο έπαιξαν και οι Ελληνίδες Γυναίκες, είτε στις πόλεις ζούσαν, είτε στα χωριά και στην ύπαιθρο. Το πολεμικό σάλπισμα, εκείνο το πρωϊνό της 28ης Οκτωβρίου 1940, βρήκε όλο το Έθνος στο πόδι. Και βέβαια, δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι γυναίκες από αυτόν τον γενικό ξεσηκωμό. Γιατί από τα πανάρχαια χρόνια, όταν οι μανάδες ξεπροβόδιζαν τα παιδιά τους για τον πόλεμο, δίνοντάς τους την ασπίδα έλεγαν, γενναίες και αλύγιστες : "Η ταν η επί τας", δηλαδή η θα φέρης πίσω την ασπίδα νικητής η θα σε φέρουν επάνω της σκοτωμένο για την Πατρίδα.

            Πρώτες στην προσφορά προς τον μαχόμενο Στρατό μας, οι ηρωΐδες γυναίκες της Πίνδου. Ζαλωμένες στην πλάτη κιβώτια με πυρομαχικά, τρόφιμα, πουλόβερ και "τσουράπια"- κάλτσες, όλα μάλλινα, πλεγμένα από τα χέρια τους, "τα κοφτά γκρεμνά ... ανέβαιναν", θα γράψη με θαυμασμό σ' ένα ποίημά του ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Και θα προσθέση, ότι ενώ "τις αεροτραμπάλιαζε ο άνεμος φορτωμένες κι' έλυνε τα τσεμπέρια τους κι' έπαιρνε τα μαλλιά τους" "αυτές αντροπατάγανε ψηλά πέτρα την πέτρα κι' ανηφορίζαν στη γραμμή, όσου που μέσ' στα σύννεφα χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη". Γυναίκες νέες, αλλά και ηλικιωμένες, μέχρι και 88 ετών (!), αψηφώντας τις θύελλες, το χιόνι, τον πάγο και το τρομερό κρύο, έφταναν ψηλά στις αετοφωλιές της Πίνδου, εκεί που ήταν αδύνατο να φθάσουν τα μεταγωγικά, δηλαδή τα μουλάρια, για να προσφέρουν στους φαντάρους μας αγάπη και ζεστασιά με την παρουσία τους, και με τα τόσο απαραίτητα πυρομαχικά, το καλοζυμωμένο ψωμί, τα μάλλινα, την μικρή, αλλά τεράστια προσφορά της καρδιάς τους.

Και να ήταν μόνο αυτές ! Ήταν κι' εκείνες , που μπήκαν στο νερό ορμητικών και άγριων ποταμών, και, πιασμένες σφιχτά από τους ώμους, σχημάτιζαν πρόχωμα, που ανέκοβε την ορμή των νερών, κι' ευκόλυνε τους γεφυροποιούς του Στρατού μας για να δημιουργούν γέφυρες, ώστε να μπορούν να περνάνε οι πολεμιστές και τα μεταγωγικά. Στον ποταμό Βογιούσα, στον Καλαμά, στον Δρίνο επαναλήφθηκε αυτό το εκπληκτικό γεγονός.

Αλλά και οι άλλες, στις πόλεις, που, νύχτα - μέρα, έπλεκαν γάντια, μπλούζες, φανέλλες, κασκόλ · που ετοίμαζαν δέματα, που έγραφαν γράμματα στους ήρωες, εκ μέρους των συγγενών τους, οι οποίοι ήταν αναλφάβητοι · που έτρεχαν στα νοσοκομεία για να επισκεφθούν τους τραυματίες μας· που επισκέπτονταν τα σπίτια των πολεμιστών, για να τονώσουν και να ενισχύσουν τις φτωχές οικογένειές τους, τις οποίες ο προστάτης τους, στο κάλεσμα της Πατρίδος, τις άφησε στα πεντανέμια ... Κι' αν πη κανείς για τις αδελφές νοσοκόμες, αυτές έγιναν κυριολεκτικά θυσία στην νοσηλεία των τραυματιών από τα εχθρικά πυρά, αλλά και από τα φοβερά κρυοπαγήματα.

Ακόμη, και όσες γυναίκες υπηρετούσαν το άσμα και το θέαμα, ετάχθηκαν εθελοντικά στην ψυχαγωγία του μαχόμενου Στρατού μας. Κορυφαία, "η τραγουδίστρια της νίκης", όπως δίκαια την αποκάλεσαν, η θρυλική Σοφία Βέμπο. Με τα περίφημα πολεμικά τραγούδια της εμψύχωνε τα "παιδιά, της Ελλάδος παιδιά", εξευτέλιζε τους Ιταλούς κοκορόφτερους και τον γελοίο "Ντούτσε", τον Μπενίτο Μουσολίνι, αλλά και εξέφραζε τον πόνο του Έθνους για τις παλινωδίες και την αχαριστία των Συμμάχων προς την Ελλάδα.

Τέλος, ανάμεσα στις πολλές επώνυμες και ανώνυμες Ελληνίδες ξεχωρίζουμε δυό μανάδες : α) Την μάνα που έγραφε στον στρατευμένο γιο της, ότι "πρώτα ανήκεις εις την Πατρίδα και ύστερα εις εμέ · και γενηθήτω το θέλημα του Κυρίου". Και β) Την χήρα μάνα με τα τρία κορίτσια, που είχαν προστάτη τον γιο της τον Δημητρό, ο οποίος "έπεσεν υπέρ Πατρίδος · χαλάλι της Πατρίδος ο Δημητρός μου. Ζήτω η Πατρίς". Και οι δυό τους πρόσφεραν τα βλαστάρια τους στην Πατρίδα, χωρίς κρατούμενα και χωρίς μικροϋπολογισμούς, όπως, άλλωστε, έπραξαν και πάμπολλες άλλες Ελληνίδες Μητέρες, κατά το Έπος 1940-1941.

Υποκλινόμαστε με σεβασμό και θαυμασμό στην μνήμη όλων αυτών των ηρωΐδων γυναικών. Το Έθνος δεν θα πάψη ποτέ να τις ευγνωμονή.  

Με την «επανάσταση των παιδιών μας» ξεκίνησαν και φέτος την περασμένη Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016 οι «Διάλογοι Γονέων».

Αυτός ήταν ο τίτλος της εισήγησης του πεπειραμένου εκπαιδευτικού και καταξιωμένου συγγραφέα κ. Κωνσταντίνου Γανωτή, ο οποίος μίλησε το πρωί της Κυριακής στους γονείς της νότιας Λευκάδας στο Δημοτικό Σχολείο Βασιλικής και το απόγευμα της ίδιας ημέρας στην «Καταφυγή», στην πόλη της Λευκάδας, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Θεοφίλου.

Ο ομιλητής περιέγραψε με λόγο γλαφυρό το δυσμενές πλαίσιο, στο οποίο γεννιούνται και μεγαλώνουν τα παιδιά μας, τα οποία, αγανακτισμένα και αδικημένα απ’ τους ενήλικες, σοκάρουν πολλές φορές με τη δική τους επανάσταση απέναντι στις αξίες, τον τρόπο ζωής και τη λογική των μεγάλων. Επεσήμανε ότι η «επανάσταση των παιδιών» είναι αθώα στα κίνητρά της. «Εκδικούνται» την κοινωνία των μεγάλων με την απουσία τους

· με το να μη ντρέπονται για τις ανατρεπτικές επιλογές τους στον τρόπο που ντύνονται, πολιτεύονται ή ερωτεύονται· με το να μην έχουν κέφι για εργασία· με το να μη νιώθουν τη γλύκα του να είσαι σύζυγος ή γονιός, σα να είναι τα αισθητήριά τους νεκρωμένα... Μόνη λύση, τόνισε, είναι να ξανανακαλύψουμε το παιδί που κρύβεται καλά μέσα μας, για να μπορούμε να «βλέπουμε» το Θεό και τον αδελφό μας με ματιά καθαρή και άδολη.

Παράλληλα, τα παιδιά απασχολήθηκαν δημιουργικά και απόλαυσαν τη χαρά της συνάντησης και του παιχνιδιού, με τη φροντίδα νέων ανθρώπων σε παρακείμενους χώρους.

Η επόμενη συνάντηση των «Διαλόγων Γονέων» θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016, με ομιλητή τον π. Γεώργιο Δορμπαράκη, θεολόγο και συγγραφέα, ο οποίος θα εισηγηθεί το θέμα: «Προτάσεις για τη συζυγική ενότητα».

Ανακοινώνονται οι νέες πνευματικές ευκαιρίες που οργανώνει ο Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου για τη νέα περίοδο, οι οποίες έχουν ήδη ξεκινήσει και περιλαμβάνουν:

-           Κατηχητικό για νήπια και παιδιά Α΄ Δημοτικού (αγόρια και κορίτσια), κάθε Σάββατο, 10:00 - 11:00 το πρωί (θα διδάσκει η κυρία Ευγενία Νταλιάνη).

-           Κατηχητικό για παιδιά (αγόρια και κορίτσια) από Β΄ Δημοτικού έως ΣΤ΄ Δημοτικού, κάθε Σάββατο, 10:00 - 11:00 το πρωί (θα διδάσκει ο πατέρας Κωνσταντίνος Καντάνης).

-           Κατηχητικό για αγόρια Γυμνασίου και Λυκείου, κάθε Σάββατο, 4:15 - 5:15 το απόγευμα (θα διδάσκει ο πατέρας Κωνσταντίνος Καντάνης).

-           Κατηχητικό για κορίτσια Γυμνασίου και Λυκείου, κάθε Κυριακή, 10:30 - 11:30 το πρωί, αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία (θα διδάσκει ο πατέρας Κωνσταντίνος Καντάνης).

Όλα τα κατηχητικά θα γίνονται στον Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου. Από εφέτος θα λειτουργήσουν επίσης τα εξής τμήματα για τα παιδιά των Κατηχητικών:

-           Τμήμα Βυζαντινής Μουσικής για αρχαρίους, κάθε Πέμπτη, 8-9 το βράδυ (διδάσκων: κ. Πέτρος Καραγιάννης).

-           Τμήμα Βυζαντινής Μουσικής για προχωρημένους, κάθε Πέμπτη, 9-10 το βράδυ (διδάσκων: κ. Ανδρέας Αγγελής).

-           Τρία τμήματα κιθάρας για αρχαρίους (Α΄ Τμήμα: κάθε Τρίτη, 7-8 το βράδυ, Β΄ Τμήμα: κάθε Τρίτη, 8-9 το βράδυ και Γ΄ Τμήμα: κάθε Σάββατο, 11-12 το μεσημέρι) (διδάσκων: κ. Κωνσταντίνος Παππάς)

-           Τμήμα κιθάρας για προχωρημένους κάθε Πέμπτη, 8-9 το βράδυ (διδάσκων: κ. Κωνσταντίνος Παππάς)

-           Τμήμα μπουζουκιού για αρχαρίους κάθε Πέμπτη, 7-8 το βράδυ (διδάσκων: κ. Πέτρος Καραγιάννης)

-           Τμήμα λαούτου για αρχαρίους κάθε Πέμπτη, 7-8 το βράδυ (διδάσκων: κ. Ιωάννης Καραγιάννης)

-           Τμήμα Παιδικής - Νεανικής Χορωδίας κάθε Κυριακή, 5:30-6:30 το απόγευμα (διδάσκοντες: το ζεύγος κυρίου Κωνσταντίνου και κυρίας Καλλιόπης Παππά καθώς και η κυρία Μαρία Καντάνη).

-           Τμήμα ελληνικών παραδοσιακών χορών για νήπια και παιδιά έως Δ΄ Δημοτικού κάθε Κυριακή, 3:15-4:00 το μεσημέρι (διδάσκουσα: κυρία Αγγελική Αράχωβα).

-           Τμήμα ελληνικών παραδοσιακών χορών για παιδιά από Ε΄ Δημοτικού έως Γ΄ Γυμνασίου κάθε Κυριακή, 4:00-4:45 το μεσημέρι (διδάσκουσα: κυρία Αγγελική Αράχωβα).

-           Τμήμα ελληνικών παραδοσιακών χορών για παιδιά από Α΄ Λυκείου έως Γ΄ Λυκείου και ενήλικες κάθε Κυριακή, 4:00-4:45 το μεσημέρι (διδάσκουσα: κυρία Αγγελική Αράχωβα).

Όλα τα ανωτέρω μαθήματα που οργανώνονται από τον Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου, θα παραδίδονται δωρεάν στα παιδιά, στο Πνευματικό Κέντρο της Ευαγγελιστρίας, από εθελοντές καθηγητές.

Στα θεατρικά τμήματα ενηλίκων θα διδάσκουν οι κ.κ. Χρήστος Παναγιώτου, Χαρίλαος Σανδαλίδης και Αθανάσιος Νταλιάνης και στα παιδικά - νεανικά θεατρικά τμήματα θα διδάσκουν οι κ.κ. Ζωή και Μαρία Καντάνη. 

Σκοπός όλων των ανωτέρω εκδηλώσεων και μαθημάτων είναι η δημιουργία του αισθήματος της καλής ψυχαγωγίας στις ψυχές των παιδιών, με βάση την ελληνορθόδοξη παράδοση και η διαμόρφωση σε αυτούς της κουλτούρας, μέσω της οποίας επέζησε το έθνος μας στις δύσκολες στιγμές. Της κουλτούρας αυτής που πολλοί έχουν χαρακτηρίσει ως Ρωμιοσύνη, της ιδιότητας δηλαδή να είναι κάποιος Χριστιανός Ορθόδοξος και Έλληνας.

Οι ανωτέρω εκδηλώσεις και τα μαθήματα θα συμπληρώνουν και θα πλαισιώνουν τις ήδη υπάρχουσες δραστηριότητες που διοργανώνει ο Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου όπως το παιχνίδι του Δάσους, το paintball, η ποδοσφαιρική ομάδα του κατηχητικού, οι εκδηλώσεις, οι εκδρομές κ. α.). Για να δείτε videoαπό τη ζωή εντός των πνευματικών ευκαιριών και των δραστηριοτήτων του Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου, πατήστε ΕΔΩ.

Ομιλία με θέμα: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», πραγματοποίησε ο Πρωτοπρεσβύτερος Ανδρέας Μαρκόπουλος, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου. Η ομιλία δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» που οργανώνει ο Ιερός Ναός.

Της ομιλίας προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία τη Βηματάρισσα, την Βατοπαιδινή, αντίγραφο της οποίας φυλάσσεται στο Ναό.

Ανοίγοντας την ομιλία του, ο π. Ανδρέας αναφέρθηκε στην σημασία των μακαρισμών, πριν προχωρήσει στην ανάλυση του πρώτου εξ᾽ αυτών. Οι μακαρισμοί αποτελούν το πρώτο μέρος της «επί του όρους» ομιλίας. Το γεγονός ότι το πρώτο θέμα της διδασκαλίας του Κυρίου, αναφέρεται στο θέμα της μακαριότητας, δείχνει την μεγάλη σημασία και την ανυπολόγιστη σπουδαιότητα τους.

Όπως εξήγησε, ο Κύριος αρχίζει την διδασκαλία του με τους μακαρισμούς, για δύο λόγους. Ως δημιουργός του ανθρώπου, γνώριζε τον λόγο της δημιουργίας του. Αφετέρου, έβλεπε αυτόν τον λόγο ανεκπλήρωτο, εξαιτίας της αμαρτίας του ανθρώπου.

Και ο μεν λόγος της δημιουργίας, ήταν η απόλαυση της θείας αγαθότητος. Όμως η πορεία του ανθρώπου για μέθεξη και απόλαυση της θείας μακαριότητας ανακόπηκε. Μεσολάβησε η αμαρτία.

Ο άνθρωπος κατήντησε βραχύβιος, πρόσκαιρος και επιρρεπής σε κάθε ασθένεια του σώματος. Στην μεταπτωτική κατάσταση παρατηρούμε απώλεια αυτής της μακαριότητος. Θλίψη, πόνος και κόπος μπαίνουν στη ζωή του ανθρώπου.

Όπως όμως τόνισε στη συνέχεια:

«Παράλληλα, ο Θεός μετά την πτώση μεταφέρει στον άνθρωπο,  το πρωτευαγγέλιο της σωτηρίας. Δίνει την μεγάλη ελπίδα και υπόσχεση για την ανόρθωση του ανθρώπου.

Συνεπώς, ο δρόμος για την μακαριότητα δεν έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα. Μόνο που έγινε δύσκολος και ανηφορικός.»

Στους μακαρισμούς βλέπουμε τον σχεδιασμό της πνευματικής ζωής, με βάση την κλίμακα των αρετών, συνέχισε ο π. Ανδρέας. Η «επί του όρους» ομιλία αποτελεί τον κύριο άξονα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού.

Είναι διατυπωμένη στη γλώσσα και το μορφωτικό επίπεδο της εποχής. Ανοίγει μία νέα προοπτική στη νοοτροπία και τις επιδιώξεις του ανθρώπου.

Απευθύνεται σε όσους ζουν στο σκοτάδι της ζωής και τους καλεί να σκεφτούν την φωτεινή όψη που τους περιμένει.

Ο Ιησούς, τόνισε ο ομιλητής, μας μίλησε για την ομορφιά, το φως, την ευτυχία, τη χαρά που χαρακτηρίζουν την άλλη όψη της πραγματικότητας, την αιωνιότητα.

«Βλέπει την βασιλεία Του να αποτελείται από πτωχούς τω πνεύματι, από ταπεινούς. Η βασιλεία του Ιησού, θα είναι βασιλεία ειρήνης γιατί θα αποτελείται από ταπεινούς, απλούς και αγίους υπηκόους.»

Στο σημείο αυτό, ο π. Ανδρέας, προχώρησε στην ερμηνεία του όρου «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Η φράση αυτή, κατά μία εκδοχή, θα μπορούσε να σημαίνει όχι μόνο εκείνους που θα ήταν φτωχοί, αλλά κυρίως εκείνους που το πνεύμα τους θα έμενε ανεπηρέαστο και ασυγκίνητο από τα πλούτη, ενώ ζούσαν στην φτώχεια.

Κατά μία άλλη εκδοχή, δεν υπονοούνται καθόλου προβλήματα οικονομικής και κοινωνικής φύσης, αλλά το ενδιαφέρον στρέφεται αμέσως προς τα πνευματικά θέματα.

Πρόκειται κυρίως για εκείνους που έχουν επίγνωση της πνευματικής τους φτώχειας και εξαρτούν την σωτηρία τους μόνο από το έλεος του Θεού.

Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Είναι οι αιώνιοι αναζητητές του Θεού. Είναι το πνευματικό μέλλον της ιστορίας.»

Αναλύοντας περισσότερο τη φράση, τόνισε  ότι μιλάμε για τον άνθρωπο που παραδέχεται πως είναι πνευματικά πτωχός, που ομολογεί ότι δεν έχει τίποτα δικό του, περιμένει τα πάντα μόνο από το έλεος του Θεού.

Είναι σίγουρος ότι ο ίδιος δεν μπορεί να σκεφτεί ή να επιθυμήσει κάτι καλό, αν δεν του το δώσει ο Θεός. Τον εαυτό του τον λογαριάζει σαν τον χειρότερο και τον πιο αμαρτωλό απ᾽ όλους. Κάθε φταίξιμο το ρίχνει στον εαυτό του.

Ότι κι αν έχει, το λογαριάζει σαν δώρο Θεού. Γι᾽ αυτό Τον ευχαριστεί και Τον δοξολογεί συνεχώς, μα και δίνει μέρος από τα ελέη του Θεού, σε εκείνους που του ζητούν.

Ολοκληρώνοντας τον λόγο του ο π. Ανδρέας, σημείωσε:

«Ο καρπός της εκούσιας πτωχείας που καλούμαστε να δείξουμε, είναι η απόκτηση της βασιλείας του Θεού.

Για να βρεθούμε στην βασιλεία του Θεού, πρέπει να περάσουμε από την πολύ, πολύ χαμηλή πορτούλα που λέγεται ταπείνωση.»

Την ομιλία του π. Ανδρέα Μαρκόπουλου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Με την μετάνοια αλλάζουμε κι αρχίζουμε να θέλουμε να αγκαλιάσουμε ο ένας τον άλλον. Με την μετάνοια η ψυχή του ανθρώπου γίνεται νεανική, γίνεται ζωντανή. 

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Ιερά αγρυπνία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς. Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας, μίλησε προς τους πιστούς που συμμετείχαν, ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Σχοινάς.

Η ιερά αγρυπνία και η ομιλία που ακολούθησε, εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Ο λόγος του π. Γεωργίου, αναπτύχθηκε γύρω από το πρόσωπο του τιμώμενου Αγίου της ημέρας, Γερασίμου του εν Κεφαλληνία.

Όπως είπε στην αρχή, στην εποχή μας υπάρχει ένα διαρκές αίτημα, να είμαστε όλοι μας νέοι, να ανανεωνόμαστε διαρκώς και εάν είναι δυνατόν, να ζούμε αιώνια.

Αν κοιτάξουμε βαθιά θα δούμε ότι ο θάνατος και η φθορά είναι κάτι αφύσικο για τον άνθρωπο κι έτσι είναι λογικό ο άνθρωπος να μην μπορεί να συμβιβαστεί μαζί τους. Θέλει να είναι για πάντα νέος, θέλει για πάντα να είναι ζωντανός.

Το ζήτημα είναι, επισήμανε, ότι ενώ η βούληση αυτή είναι όμορφη και άγια, γιατί πλαστήκαμε να είμαστε αθάνατοι, λίγο διαφοροποιούμαστε στον τρόπο.

Ο Άγιος Γεράσιμος είχε βρει τον ορθόδοξο τρόπο να είναι διαρκώς νέος και άφθαρτος. Μεγάλη απόδειξη ότι το πέτυχε, είναι το άφθαρτο λείψανό του. Ποιόν τρόπο βρήκε;

Ο π. Γεώργιος απαντώντας είπε πως ο Άγιος ήταν μοναχός. Ο μοναχός είναι «το επάγγελμα της μετανοίας»,σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Η δουλειά του είναι η μετάνοια. Και επαγγέλεται σε όλους τη μετάνοια.

Όπως τόνισε:

«Κατάλαβε ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αυτή που πάσχει και γερνά και φθείρεται από την επικόλληση των παθών. Και έρχεται η μετάνοια να την αποκαταστήσει στο πρώτο της κάλλος, στην πρώτη της ομορφιά. Να την ξανανιώσει την ψυχή μας.»

Με τον τρόπο της ζωής του, μας λέει και σήμερα, μετανοείτε. Για να έχουμε νεανικό φρόνημα μέσα μας, να είμαστε πάντοτε ζωντανοί και να μην μας πιάνει η φθορά και ο θάνατος.

Με αυτήν την μετάνοια μας θεραπεύει η Εκκλησία, συνέχισε ο ομιλητής. Ανακαλύπτουμε τα όρια μας. Και τότε μας φεύγει το άγχος να εξουσιάζουμε τα πάντα και έρχεται η ανάγκη να ζητήσουμε βοήθεια από τον Θεό.

«Με την μετάνοια αλλάζουμε κι αρχίζουμε να θέλουμε να αγκαλιάσουμε ο ένας τον άλλον. Με την μετάνοια η ψυχή του ανθρώπου γίνεται νεανική, γίνεται ζωντανή.»

Η μετάνοια δεν περιορίζεται στο μυστήριο της εξομολόγησης. Εκεί ξεκινάει, αλλά πρέπει να την δουλέψουμε καθημερινά, με την τήρηση των εντολών του Θεού.

Ξαναχτίζεται ο άνθρωπος απ’ την αρχή με καινούργια υλικά, πολύ πιο ευλογημένα. Γιατί έχει αφήσει τον Χριστό, να κάνει τη μεγάλη δουλειά στη ζωή του.

Ολοκληρώνοντας τον λόγο του ο π. Γεώργιος, σημείωσε:

«Ο Άγιος μας λέει ξανανιώστε. Πως; Διαρκώς μετανοώντας! Πρέπει ο άνθρωπος, για να μετανοήσει, να θέλει να ζήσει συνδεδεμένος με τον Χριστό.»

Την ομιλία του π. Γεωργίου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.