Την Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013 στις 9.00 μ.μ. με την Ακολουθία του Αποδείπνου, ομιλητής στη Νεανική Σύναξη του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας ήταν ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, Προϊστάμενος του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας, Υπεύθυνος του Αντιαιρετικού Αγώνος και μέλος της Επιτροπής Νεότητος, της Ιεράς μας Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης.

Ο π. Κωνσταντίνος ανέπτύξε το θέμα : «Προσέγγιση στη νηπτική παράδοση και Θεολογία περί της καθάρσεως του νοός».

Η Ομιλία ολόκληρη βρίσκεται στο παρακάτω σύνδεσμο YouTube:

Ακολούθησαν ερωτήσεις από τους συμμετέχοντες και απαντήσεις από τον ομιλητή και μπορείτε να ακούσετε εδώ:

Εκ του Νεανικού Τομέα του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας

Την Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013 στις 9.00 μ.μ. (8.30 τελείται Απόδειπνο), στην Νεανική Σύναξη του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας θα βρίσκεται και θα μιλήσει ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, Προϊστάμενος του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας, Υπεύθυνος του Αντιαιρετικού Αγώνος και μέλος της Επιτροπής Νεότητος, της Ιεράς μας Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης.

Ο π. Κωνσταντίνος θα αναπτύξει το θέμα: «Προσέγγιση στη νηπτική παράδοση και Θεολογία περί της καθάρσεως του νοός».

Παρακαλούνται όλα τα μέλη της Συνάξεως, αλλά και όσοι νέοι από 18 ετών ως 45 επιθυμούν και μόνο, να προσέλθουν.

Εκ του Νεανικού Τομέα του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας.

Υ.Γ. ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ να τηρηθεί το θέμα της ηλικίας γιατί θα έχουμε στεναχώριες και δεν πρέπει...!!! π. Α.

Την Τρίτη 12 Μαρτίου 2013 στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου Βούλας, τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία, με συμμετοχή περίπου 100 μαθητών της Β' Γυμνασίου του 2ου Γυμνασίου Βούλας.

Για εκπαιδευτικούς λόγους η θεία λειτουργία τελέσθηκε στην ωραία πύλη για να μπορούν όλοι να βλέπουν τα τελούμενα.

Τη Θ. Λειτουργία τέλεσε ο π. Στέφανος Κεχαγιάογλου, ενώ τα θεολογικά σχόλια και επεξηγήσεις έκανε ο π. Αντώνιος Χρήστου.

Τα παιδιά με ιδιαίτερη προσοχή και ησυχία μετείχαν της Θείας Λειτουργίας και πολλά από αυτά είχαν προετοιμαστεί και κοινώνησαν.

Στο τέλος μετά το αντίδωρο, κατέβηκαν όλοι στο πνευματικό κέντρο της Ενορίας και έλαβαν ένα λιτό πρωινό, το οποίο προσέφερε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού.

Ευχάριστη έκπληξη για παιδιά ήταν ένα δουν το γεγονός, ότι φιλοξενείται πλέον μόνιμα στον Ιερό Ναό, η Έκθεση-Αφιέρωμα που είχαν φτιάξει τα ίδια σε συνεργασία με την θεολόγο τους κ. Μουτζούρη για τον Άγιο Νεκτάριο το Νοέμβριο του 2012.

Με την αποχώρησή τους τα παιδιά έλαβαν ως ευλογία από τον π. Αντώνιο, μία εικονίτσα και από ένα φυλλάδιο με το διάγραμμα της Θείας Λειτουργίας.

Εκ του Ιερού Ναού Αγ. Νεκταρίου Βούλας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

11.03.2013

Την Δευτέρα 11.03.2013 πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, η ομιλία του Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Δαμιανού Σταυρίδη, Εκπαιδευτικού- Θεολόγου, με τίτλο «Πότε θα έλθει η ώρα της Μεγάλης Κρίσεως για τον καθένα μας;».

Ο ομιλητής με την ευγλωττία και την ρητορική του δεινότητα αφ ενός, και αφετέρου με την άψογη θεολογική κατάρτιση και εμπειρία του, τόνισε ότι οι γονείς στα πλαίσια της σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους είναι υποχρεωμένοι να τα ενημερώσουν για τον ουσιαστικό σκοπό της ζωής και να απαντήσουν στα ερωτήματά τους «από που ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε».

Στην πορεία της ζωής τους θα ακούσουν οπωσδήποτε πολλά και διάφορα αντιφατικά πολλές φορές από το σχολείο, τις συναναστροφές τους και τις διάφορες επιρροές. Ουσιαστική όμως παιδεία για το θέμα θα πάρουν σίγουρα από την οικογένειά τους.

Στη συνέχεια, αφού παρουσίασε συνοπτικά τα στάδια της εσχατολογικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας και τα γεγονότα ή τα σημεία που χαρακτηρίζουν το καθένα, θεμελιώνοντάς τα αγιογραφικά, τόνισε ότι η ώρα της Μεγάλης Κρίσεως του Θεού δεν γνωρίζουμε πότε θα σημάνει .

Μέχρις εκείνης της ώρας όμως, στη ζωή του καθενός μας συμβαίνουν πολλές μικρές ή μεγαλύτερες κρίσεις, στις οποίες όλοι μας καλούμαστε να δώσουμε σημαντική προσοχή, καθώς η στάση μας σ αυτές, η σωστή αντιμετώπιση και διαχείρισή τους, προδικάζουν και προδιαθέτουν σε μεγάλο βαθμό, την τελική μας κατάσταση στην Μεγάλη Κρίση του Χριστού.

Και για το σημείο αυτό, εμείς οι μεγάλοι, υπό την οποιαδήποτε ιδιότητά μας, έχουμε χρέος να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, ώστε να μάθουν να διαχειρίζονται σωστά και σωστικά αυτές τις μικρές κρίσεις της ζωής τους.

Έτσι κρίση είναι, όταν το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει με την βοήθεια των γονέων του, ότι δεν μπορεί να γίνεται πάντοτε η δική του θέληση. Ότι έχει όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Κρίση, όταν ανοίξει τα φτερά του και φύγει από το σπίτι για το νηπιαγωγείο ή το σχολείο. Όταν θα χρειαστεί να διαλέξει τους φίλους του. Όταν θα αρχίσει στην εφηβεία του να συνειδητοποιεί περισσότερο το φύλο του και να έχει τα πρώτα σκιρτήματα. Όταν θα χρειαστεί να ξεχωρίζει από τα καλά ακούσματα και διαβάσματα την αλήθεια από το ψέμα και την πλάνη. Όταν διαμορφώνει τις αξίες πάνω στις οποίες θα στηρίξει την πορεία του. Όταν θα διαπιστώνει ότι συχνά εκείνοι που πρώτοι θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις αξίες, είναι εκείνοι οι «μεγάλοι» και δήθεν υπεύθυνοι, οι οποίοι ενώ πρώτοι θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις αξίες, σήμερα τις αθετούν και τις απαξιώνουν. Και φυσικά δεν πρέπει να παραλείπουμε, αλλά να θυμόμαστε και να θυμίζουμε στα παιδιά μας, ότι πρακτικά η ώρα της προσωπικής κρίσεως του καθενός μας είναι η ώρα του θανάτου μας.

Σε όλες αυτές τις μικρές κρίσεις οφείλουμε να είμαστε κοντά στα παιδιά μας, να τα στηρίζουμε και να τα βοηθάμε να βρουν την ισορροπία τους και να μην καταβάλλονται από αισθήματα ανασφάλειας, αβεβαιότητας, απογνώσεως, εν μέσω μάλιστα των δυσκόλων συγκυριών της επικαιρότητας.

Οι συμβουλές, το προσωπικό μας παράδειγμα πρωτίστως θα πρέπει να αποβλέπουν στο να μη χαθεί η πίστη-εμπιστοσύνη στον Άγιο Θεό και Πατέρα μας. Να προβάλλουμε την αξία της ανθρωπίνης υπάρξεως όχι μόνο από την πρόσκαιρη εγκόσμια διάστασή της , αλλά από την προοπτική της αιωνιότητας. Με αυτό δε τον τρόπο να πείσουμε ότι αξίζει κάθε προσπάθεια, κάθε θυσία, ώστε το ισοζύγιο των επιλογών μας στις μικρές κρίσεις της επίγειας ζωής μας να είναι θετικό, όταν σταθούμε μπροστά στον Δίκαιο Κριτή την ώρα της Μεγάλης Κρίσεως. Ακολούθησε γόνιμος και εποικοδομητικός διάλογος με τους γονείς.

Η επόμενη συνάντηση στη Σχολή Γονέων θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 1η Απριλίου 2013.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

Από τότε που αρρώστησε ο πατέρας του, ο Ανέστης δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή του και δεν ήταν προετοιμασμένος γι αυτό. Τόσο καιρό είχε συνηθίσει εκεί στα πάνω και δεν ασχολιόταν με τα κάτω. Όχι πως τα σνομπάριζε, αλλά δεν είχε καιρό. Από την ώρα που το ξυπνητήρι σαν ένα μαγικό χέρι έσβηνε τα όνειρα, σαν από ένα θολο τζάμι τον ατμό, μέχρι την ώρα που το παράθυρο αυτό έκλεινε πάλι για να ζεσταθεί το μέσα του από τα όνειρα, η ζωή του ήταν ένας αγώνας δρόμου. Ετρεχε… έτρεχε… σα να ήθελε να συναγωνιστεί τον χρόνο. Τι γύρευε τώρα να προλάβει; Μια φορά τον ρώτησε η Άννα. Εκείνος κοντοστάθηκε. Σα να μπέρδεψε τον βηματισμό του. Σα να χόρευε κάποιο χορό και έχασε τα βήματα. Την κοίταξε βαθιά στα μάτια. Στιγμές σιωπής ρυτίδωσαν το πρόσωπό του. Εκείνος τις πέρασε για ιδρώτα και έβγαλε χαρτομάντιλο να σκουπιστεί. Βαθιά στα μάτια της ήταν τα δικά του. Δεν τα βρήκε όμως. Θολός ο καθρέφτης. Κάτι πήγε να πει… όμως χαμογέλασε αμήχανα και ξανάπιασε το τρέξιμο για το επόμενο ραντεβού του.

Ο πατέρας του είναι το στήριγμά του. Την μητέρα του την έχασε νωρίς.

«Τι σημαίνει χάσαμε την μάνα;» είχε ρωτήσει τον πατέρα του μέσα στην αφέλεια την εφηβική.

«Την χάσαμε εμείς για να την βρει ο Θεός» του είχε απαντήσει όλο νόημα ο πατέρας του.

Τον πατέρα του τον θαύμαζε από παλιά. Είχε έναν τρόπο να βλέπει τα πράματα συναρπαστικά. Τον προσγείωνε στην πραγματικότητα κάθε φορά που άνοιγε τα φτερά του σαν τον Ίκαρο. Εκείνος τον άφηνε να βουτάει στο γαλάζιο τ' ουρανού και ύστερα με φόρα να σκάει πάνω στις τούφες από βαμβάκι. Κι όταν κουραζόταν από το παιχνίδισμα του νου, τον περιμάζευε κοντά του και του άνοιγε σιγά σιγά, όχι απότομα, τις γρίλιες για να δει τον ουρανό και από άλλες μεριές. Σαν παραμύθι ήταν τότε οι στιγμές. Τον πατέρα του τον αγάπησε πολύ. Μόνο που δεν το ομολογούσε. Με την μάνα δεν ήταν το ίδιο. Άλλο η μάνα. Πάντοτε άλλο η μάνα. Εκεί ήταν όλα τόσο αυτονόητα. Οι αγκαλιές ήταν σαν την αναπνοή. Δε ρωτάς γιατί αναπνέεις. Απλά αγκαλιάζεις. Δίχως αναστολές. Με τον πατέρα ήταν αλλιώς. Ποιος τα ορίζει όλα τούτα;

Όταν βρήκε ο Θεός τη μάνα, ο Ανέστης ανασκουμπώθηκε να κρύψει τον πατέρα του από τα μάτια του Θεού. Μην τον βρει κι αυτόν.

«Έχει τόσους μπαμπάδες εκεί μαζί του» σκέφτηκε. «Καλά θα κάνει ν' αφήσει ήσυχο τον δικό μου».

Από κείνη τη μέρα ο Ανέστης είχε γίνει του πατέρα του ο φύλακας άγγελος. Του είχε πάρει δυο τρία κινητά. Ήθελε να ξέρει την κάθε του κίνηση. Στον πρώτο βήχα έτρεχε στον καλύτερο γιατρό, έτρεχε για τις εξετάσεις, έτρεχε, όλο έτρεχε. Μα πώς να παίξεις εκεί που δεν μπορείς να παίξεις. Πώς να τρέξεις να προλάβεις αυτόν που έχει ήδη φτάσει πριν από σένα προτού καν ξεκινήσει ο αγώνας; Ο χρόνος. Ο παντοκράτορας.

«Παντοκράτορας Ανέστη μου είναι μονάχα ο Θεός» τον είχε μαλώσει γλυκά ο πατέρας του. Ο χρόνος σαν υπήκοο σκυλάκι κουλουριάζεται στα πόδια του Θεού. Μονάχα εμείς τον λογαριάζουμε παντοδύναμο και άλλα τέτοια. Και να ξέρεις Ανέστη μου όσο πιο πολύ τον φοβάσαι, τόσο εκείνος χαίρεται και σου χαρακώνει το πρόσωπο. Ρυτίδες λέει… Τις άλλες ρυτίδες να σκέφτεσαι… αυτές που έχει το μέσα σου, κατάλαβες; Εκεί που η χάρη του Θεού δεν φτάνει να τις θεραπέψει.

Πάντα μ' έναν καλό λόγο για το Θεό ο κυρ Σπύρος. Τον σέβονταν πολύ. Μα δεν ήταν από κείνους που το είχαν ως πραμάτεια και το γυροφέρνουν εδώ κι εκεί. Ιδίως όταν έχεις για αδελφό τον Βλάση με το όνομα.

Ο θείος Βλάσσης δεν είναι από τους εύκολους ανθρώπους. Συνταξιούχος γυμνασιάρχης τώρα πια δίχως όμως ούτε στιγμή να πάψει να φυλλογυρίζει ό,τι βρεθεί στο χέρι του και ό,τι του φέρει ο ανιψιός του, ο Βλασσάκος. Τον φωνάζει έτσι μόνο εκείνος. Ο Ανέστης δεν τον παρεξηγεί τον θείο. Στην πραγματικότητα τον γοητεύει κάθε φορά που τον αναζητά ο θείος να μιλήσουν για ζητήματα μεταφυσικά, φιλοσοφικά. Ο Ανέστης με τον θείο έχει άλλη σχέση. Διαφορετική από τον πατέρα του. Εκεί ξεδιπλώνει κάθε γωνιά του μυαλού του και σαν ένας τέλειος μάστορας της διανόησης ξηλώνει και ράβει του Σύμπαντος τον νου.

«Μακάρι ο Θεός να κάνει γρήγορα καλά τον πατέρα μου» τόλμησε να αναστενάξει μια φορά μπροστά στο θείο και ήταν σα να άναψαν αμέσως όλα τα αστέρια του ουρανού εκείνο το συννεφιασμένο απόγευμα του Φλεβάρη.

«Δεν σου έχω πει να μην παριστάνεις τον ανόητο μπροστά μου;» τον μάλωσε.

Δαγκώθηκε ο Ανέστης. Πώς την πάτησε έτσι; Μαζεύτηκε αλλά ήταν αργά. Είχε υψώσει στον θείο κι εκείνος ετοιμαζόταν να καρφώσει στο γήπεδο του Ανέστη για άλλη μια φορά. Έτσι του άρεσε μάλιστα να παρομοιάζει την συζήτηση, σαν έναν αγώνα βόλεϊ. Όπου τα επιχειρήματα μοιάζουν με τις πάσες ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

«Τι δουλειά έχει ο Θεός με την αρρώστια του πατέρα σου, μπορείς να μου πεις; Νομίζεις πως δεν έχει άλλες δουλειές να κάνει; Νομίζεις ότι θα ασχολείται με το αν έβηξε ο πατέρας σου, νομίζεις ότι κάθεται και μετράει τα λευκά αιμοσφαίρια ένα ένα; Ε; Θαρρείς ότι ο πατέρας σου είναι το νούμερο ένα στη σκέψη του Θεού; Ανέστη σύνελθε. Αυτά τα λένε και τα σκέφτονται μόνο οι εγωιστές! Σα να λέμε απ' όλους τους άρρωστους πατεράδες στο κόσμο, ο Θεός να κάνει καλά τον δικό σου μόνο έτσι;»

«Όχι δεν σκέφτηκα…» είπε ο Ανέστης όμως η φράση έμεινε αδιάφορα μισή επειδή ο θείος έριχνε κατά ριπάς όπως λένε, μη δίνοντας την ευκαιρία για αντεπίθεση ούτε για άμυνα.

«Κατάλαβες τώρα μικρέ μου ότι δεν στέκει ο παντοδύναμος και πολυεύσπλαχνος και όλα τα κοσμητικά του κόσμου που στολίζουν τις ελπίδες τους οι ακαμάτηδες και φοβισμένοι ανθρωπάκοι; Όσο πιο ανόητος είσαι, τόσο πιο εγωιστής γίνεται, να το ξέρεις. Άσε που αυτός ο Θεός που έχουν οι τέτοιοι ανθρωπάκοι από κάτι τέτοια τρέφεται…»

Ο Ανέστης σκεφτόταν μόνο τον πατέρα του. Τούτη την ώρα δίχως να το σκεφτεί, να το προγραμματίσει, τα νοητικά τερτίπια γίνονταν προσευχές μέσα στη ψυχή του. Δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο, παρά να παρακαλέσει τον Θεό για τον πατέρα του. Εγωιστής; Όχι βέβαια, δεν θα του το επέτρεπε ο πατέρας του. Αν μπορούσε τώρα να του μιλήσει θα του έλεγε να μη ζητά να γίνει το δικό του θέλημα, αλλά να παρακαλεί τον Θεό να γίνει εκείνου το θέλημα. Ό,τι θέλει ο Θεός, ό,τι κρίνει εκείνος ότι είναι το καλύτερο. «Πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα» έτσι θα του έλεγε.

Ο Ανέστης μετρούσε τα λεπτά, τις ώρες, ένα προς ένα, μία προς μία. Τα πρώτα δύο 24ωρα είναι κρίσιμα, του είπαν οι γιατροί. Κάθε στιγμή που περνάει είναι κρίσιμη, τι εννοείτε αγαπητοί γιατροί…

Εγκεφαλικό λέει ο ένας, καρδιά ο άλλος… το θέμα είναι ότι ο πατέρας του Ανέστη μ' αυτά και με κείνα του σύστησε τον Θεό. Τον πήρε από το χέρι και του λέει, παιδί μου από δω ο Θεός μου. Κάνε όπως καταλαβαίνεις. Ο Ανέστης δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο. Έμοιαζε με ένα χάρτινο αεροπλανάκι που παλεύει με τα κύματα του αγέρα. Την ώρα που λες πως θα τσακιστεί δίνει μια και πετιέται από το παράθυρο για να συνεχίσει το πέταγμά του. «Μοιραία όμως κάποια στιγμή θα τσακιστεί» θα του έλεγε ο θείος και θα χαμογελούσε με νόημα. «Όπως όλα. Όπως οι σκέψεις, οι ελπίδες, η ζωή.»

«Και τι θα μείνει στο τέλος θείε;»

«Οι ατέλειωτοι άνθρωποι που πετάνε χάρτινα αεροπλανάκια, χαρταετούς, διαστημόπλοια, με την παιδική φαντασίωση πως θα πετάνε στην αιωνιότητα. Μα ο Θεός μας θέλει καρφωμένους στο χώμα, κατάλαβες; Μας δίνει λίγο ουρανό κι ύστερα μ' έναν γδούπο μας καρφώνει στο χώμα. Αυτός είναι ο Θεός του πατέρα σου…»

Ο Θεός του πατέρα μου; Μα εγώ νόμιζα πως είναι ένας Θεός για όλους! Ανατέλλει λέει τον ήλιο του για όλους το ίδιο… Κάπως έτσι του το είχε πει… εκείνος που τώρα είναι στα χέρια αυτού που τόσο πολύ αγάπησε στη ζωή του.

«Αυτός είναι ο Θεός του πατέρα σου!» Άλλη μια σφυριά μέσα στο κεφάλι του.

«Είναι;» άκουσε σαν ψίθυρο βαθιά μέσα από την καρδιά του, από το μυαλό του; Δεν ήταν σίγουρος.

«Τι πάει να πει είναι;» αντέταξε σ' αυτή τη φωνή.

«Είναι ο Θεός;»

Στο άκουσμα αυτής της ερώτησης ένιωσε ρίγος να σκαρφαλώνει στην σπονδυλική του στήλη. Σαν το πανάρχαιο φίδι στις παρυφές του παραδείσου να μεταφέρει την παγωνιά του θανάτου σ' όλον τον κόσμο. Αυτός ο πειρασμός που ανακατώνει την λάσπη από τον πυθμένα της ηρεμίας και θολώνει τη σκέψη. Ο Ανέστης δεν βλέπει πια καθαρά. Το μυαλό του δεν είναι ικανό να διαχειριστεί τούτη την επίθεση. Όλα του τα επιχειρήματα επιστρέφουν τραυματισμένα και μισοπεθαμένα στον ίδιο. Φόβος κυριεύει τις γωνιές της ύπαρξής του. Φόβος. Αγωνία. «Είναι λοιπόν ο Θεός;»

«Εσύ είσαι σίγουρος ότι είσαι;» εμφανίστηκε άλλη μια φωνή. Δεν μπόρεσε να διακρίνει αν είναι σύμμαχος η εχθρός.

«Δηλαδή;» διερεύνησε το τοπίο…

«Δεν είναι της ώρας» έβαλε γρήγορα τελεία επειδή χτύπησε το κινητό του. Στην οθόνη ήταν ο αριθμός του νοσοκομείου.

«Πρέπει να έρθετε από εδώ» ακούστηκε ανάμεσα στις άλλες αδιάφορες λέξεις.

Ο Ανέστης σ' όλο το δρόμο έστελνε προσευχές ικεσίας σ' έναν Θεό που τον είχε μπερδέψει τόσο πολύ. Ήθελε τόσο πολύ να τον αγαπήσει μα λες και ένα αγκάθι τρυπούσε την διάθεση του αφήνοντας στάλες αίμα να κοκκινίσουν την λαχτάρα του. Με τις φωνές στο κεφάλι του να έχουν σηκώσει σωστή επανάσταση έφτασε στο νοσοκομείο. Δεν είχε υπομονή να περιμένει το ασανσέρ. Με τρεις δρασκελιές έφτασε μέχρι το 213. Άνοιξε την πόρτα.

Δυο νοσοκόμες είχαν καλύψει και το κεφάλι το σώμα του αρρώστου. Βιαστικά τακτοποιούσαν το δωμάτιο αλλάζοντας τα σεντόνια, ανοίγοντας παράθυρα..

«Όχι Θεέ μου, όχι!» ψιθύρισε.

«Κύριε Ανέστη» τον πλησίασε μια νοσοκόμα. «Μεταφέραμε τον πατέρα σας στον απέναντι θάλαμο, στο 223. Πηγαίνετε να τον δείτε. Σας περιμένει».

Ένα κρυφό χαμόγελο σαν ευχαριστία έφυγε από την καρδιά του. Κανείς δεν το είδε. Κανείς δεν έμαθε γι αυτό. Ο Θεός του πατέρα. Ο πατέρας Θεός.

Πηγή

Την Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013, πραγματοποιήθηκε ομιλία του κ. Κωνσταντίνου Χολέβα (Πολιτικός Επιστήμων, αρθρογράφος επί εθνικών και ιστορικών θεμάτων και συνεργάτης των ραδιοφωνικών σταθμών της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Πειραϊκής Εκκλησίας) στη Νεανική Σύναξη του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, με θέμα:

«Από την Τουρκοκρατία των όπλων,
στη "Τουρκοκρατία" των Σίριαλ, στην Ελληνική τηλεόραση».

Πατήστε το εικονίδιο για να ακούσετε όλη την ομιλία