Την ερχόμενη Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016 θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη σύναξη των «Διαλόγων Γονέων», με ομιλητή τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Δορμπαράκη, Θεολόγο και Συγγραφέα. Το θέμα που θα εισηγηθεί και θα συζητήσει με τους γονείς είναι: «Προτάσεις για τη συζυγική ενότητα».

Θα πραγματοποιηθεί μία συνάντηση για τους γονείς της Νότιας Λευκάδας το μεσημέρι της Κυριακής και ώρα 11.30 π.μ. στο πρώην Δημοτικό Σχολείο Σύβρου. Η συνάντηση διοργανώνεται, όπως πάντα, σε συνεργασία με τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων των Δημοτικών Σχολείων Μαραντοχωρίου και Βασιλικής και του Γυμνασίου –Λυκειακών Τάξεων Βασιλικής. Παράλληλα, τα παιδιά θα απολαύσουν ένα αυτοσχέδιο λουνα-παρκ.

Θα προηγηθεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Γενεσίου Θεοτόκου Σύβρου, ιερουργούντος του Σεβ. Ποιμενάρχου μας π. Θεοφίλου.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας και ώρα 6.30 μ.μ. ο π. Γεώργιος θα αναπτύξει το ίδιο θέμα και στην πόλη της Λευκάδας, στο ζεστό και φιλόξενο χώρο της «Καταφυγής» (πρώην ΝΕΛΕ ή παλαιά Μητρόπολη - οδ. Μεγανησίου 5, κοντά στην Κεντρική Πλατεία),

Στη διάρκεια της ομιλίας, στο ισόγειο του ίδιου κτιρίου, θα υπάρχει δημιουργική απασχόληση για τα παιδιά, προκειμένου οι γονείς να συμμετέχουν απερίσπαστοι στο διάλογο.

Με την πρωτοβουλία της αυτή η τοπική μας Εκκλησία στηρίζει την οικογένεια και το θεμέλιό της, τη συζυγία, που τόσο πλήττεται σήμερα.

Και οι δύο εκδηλώσεις είναι ανοιχτές στο κοινό! Σας περιμένουμε!

Ας κάνει ο καθένας μας αυτήν την ερώτηση στον εαυτό του: γιατί πολεμήσαμε, γιατί αγωνιστήκαμε, γιατί ζήσαμε; Κι εκεί θα καταλάβουμε πόσο κενοί, άδειοι, φτωχοί είμαστε.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Επετειακή εκδήλωση, αφιερωμένη στους άγνωστους  αγωνιστές και τους ηρωικούς μάρτυρες του έπους του 1940, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 28η Οκτωβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Μίλησε  ο Πρωτοπρεσβύτερος Σπυρίδων Βασιλάκος, Διευθυντής του Ρ/ Σ «Βοιωτική Εκκλησία», ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «1940 – 1944: Η μνήμη η ιστορική που αντιστέκεται σε καιρούς λήθης».

Η εκδήλωση εντάσσεται στο πλαίσιο του τρίμηνου προγράμματος καθημερινών δράσεων και εκδηλώσεων του Ιερού Ναού, με τον γενικό τίτλο: «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».

Είναι ιδιαίτερη ημέρα η σημερινή, είναι ημέρα μνήμης, τόνισε στην αρχή του λόγου του ο ομιλητής. Ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί για να καλλιεργεί την μνήμη. Και όταν θυμάται, τότε πραγματικά μπορεί να λατρεύει τον Θεό, να σέβεται τον άνθρωπο κι έτσι αποκτά ποιότητα η ίδια του η ζωή.

Σήμερα η ημέρα μας θυμίζει πόλεμο. Και γι᾽ αυτό πρέπει να δούμε την ρίζα του πολέμου. Πότε ξεκινά ο πόλεμος, πότε για πρώτη φορά καταγράφεται στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους.

Ο πρώτος πόλεμος, σημείωσε ο π. Σπυρίδων, θα λέγαμε ότι είναι η πτώση του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος πέφτει, χάνει το ύψος της αγάπης και τότε βρίσκεται σε μια εσωτερική εμπόλεμη κατάσταση.

Ο πόλεμος είναι γεγονός που ξεκινάει μέσα από τον άνθρωπο και μετά εκδηλώνεται και εκφράζεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο και στην κτίση ολόκληρη.

Ο Θεός είναι η ειρήνη. Τι έχασε με την πτώση του ο άνθρωπος; Έχασε τον Θεό, δηλαδή την ειρήνη. Η απώλεια της ειρήνης έφερε ως αποτέλεσμα την ταραχή. Μια ταραχή εσωτερική η οποία εκδηλώνεται πλέον και εξωτερικά.

Ποια είναι η πρώτη πολεμική πράξη; Απαντά ο π. Σπυρίδων:

«Όταν σκοτεινιάζει η ψυχή του Κάιν από την ζηλοφθονία του, όταν σκιάζεται και χάνεται η καθαρότητα του προσώπου του, επιτίθεται και χύνει το αίμα του αδελφού του Άβελ.

Ο Χριστός έρχεται και χύνει το αίμα του, για να σταματήσει ο άνθρωπος να χύνει το αίμα του άλλου ανθρώπου.»

Ο Χριστός είναι ο ειρηνοποιός, φέρνει την ειρήνη μεταξύ ουρανού και γης. Έρχεται ως συμφιλιωτής, να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τον Θεό, τον άνθρωπο με τον άνθρωπο και με τον ίδιο του τον εαυτό. Όμως πολλές φορές ο άνθρωπος εμμένει σ’ αυτήν την κατάσταση της ταραχής.

Αξίζει λοιπόν να δούμε το πόσο σπουδαία είναι η ιστορία του ανθρώπου, πρόσθεσε ο π. Σπυρίδων. Γιατί η σπουδή της ιστορίας, μας κάνει να βλέπουμε την τραγικότητα του ανθρώπου και την αγιότητα του Θεού. Πως όμως μπορούμε να σπουδάσουμε την ιστορία;

Θα πρέπει να προσέξουμε το χέρι που την γράφει, απάντησε ο ομιλητής. Γιατί όταν το χέρι της σκοπιμότητας, του συμφέροντος, γράφει την ιστορία, η ιστορία αυτή δεν προσανατολίζει τον άνθρωπο, αλλά τον παραπλανά.

Γι᾽ αυτό και στη συνέχεια ο π. Σπυρίδων προσπάθησε να παρουσιάσει την ιστορία, έτσι όπως εκφράστηκε μέσα από την απλή ζωή των απλών και αγνώστων ηρώων.

Αφηγήθηκε λοιπόν συγκλονιστικά περιστατικά με άγνωστους αγωνιστές και ηρωικούς μάρτυρες. Κοινά χαρακτηριστικά της φωτεινής τους ψυχής, η θυσιαστική τους αγάπη, η τόλμη και η αφοβία τους μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ολοκληρώνοντας την αφήγηση, ενθυμήθηκε τη ρήση του Μακρυγιάννη προς τους στρατιώτες του: «Και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε για αγάλματά μας να μην καταδεχτείτε να βγουν από την Πατρίδα μας. Γι᾽ αυτά πολεμήσαμε»! Και απευθυνόμενος προς όλους τόνισε ο ομιλητής:

«Ακούγοντας όλα αυτά σήμερα θα πρέπει να δούμε την ευθύνη μας. Είδαμε άγνωστες ιστορίες απλών αλλά τόσο μεγάλως ηρώων.

Αν σ᾽ εμένα έρθει το παιδί μου σήμερα, θα μπορέσω να του πω «γι᾽ αυτά πολέμησα»; Για ποια και για τι πολέμησα; Τι κληρονομιά θα του δώσω από την άδεια ζωή μου;»

Δυστυχώς, συνέχισε, η φτώχεια μας, η κρίση, το άδειασμα μας βρίσκεται στη φράση του Μακρυγιάννη. Δεν έχουμε τίποτα να τους δείξουμε, τίποτα να τους δώσουμε. Δεν φταίνε τα παιδιά, έχουμε μεγάλη ευθύνη, τόνισε.

Κάποτε δεν είχαμε πατρίδα, είχαμε Έλληνες. Σήμερα έχουμε πατρίδα, αλλά δεν έχουμε Έλληνες!

Ας κάνει ο καθένας μας αυτήν την ερώτηση στον εαυτό του: γιατί πολεμήσαμε, γιατί αγωνιστήκαμε, γιατί ζήσαμε; Κι εκεί θα καταλάβουμε πόσο κενοί, άδειοι, φτωχοί είμαστε.

Και ολοκλήρωσε ο π. Σπυρίδων την ομιλία του:

«Αν ο καθένας αναλάβει την ευθύνη του κι αγωνιστεί γι᾽ αυτήν την κληρονομιά που πραγματικά έχει αξία, τότε σε μερικά χρόνια όλο αυτό το κενό θα γεμίσει με κάτι σπουδαίο, με κάτι πολύτιμο και πνευματικό.

Και θα φτάσουμε στο σημείο να λένε τα παιδιά μας, ότι η 28η Οκτωβρίου δεν είναι αργία, είναι Αγία!».

Την ομιλία του π. Σπυρίδωνος Βασιλάκου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

Οι Έλληνες είχαν το πείσμα και την περιέργεια, να φύγουν από τα στενά όρια της ορεινής Ελλάδας και είχαν πάντα το βλέμμα τους προς την θάλασσα.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Ένα εικονικό οδοιπορικό στις πανάρχαιες ελληνικές πολιτείες του Μικρασιατικού χώρου, παρουσιάστηκε στο Ενοριακό Αρχονταρίκι του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η ιστορικός Αρχοντία Παπαδοπούλου παρουσίασε το θέμα: «Περιδιαβαίνοντας στις πόλεις της Μικράς Ασίας», ενώ στη συνέχεια προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ του Αντώνη Παπαδόπουλου «Μελί το ελληνοχώρι».

Η εκδήλωση εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».

Το οδοιπορικό της κας Παπαδοπούλου, περιελάμβανε όλες τις πανάρχαιες ελληνικές πολιτείες του Μικρασιατικού χώρου, από την Μυθολογική Εποχή μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 1922 μ.Χ. Ήταν ένα ταξίδι στις πόλεις που δημιούργησαν οι Έλληνες και αποτέλεσαν κοιτίδες Πολιτισμού.

Τα ταξίδια των Ελλήνων προς την Μ. Ασία δεν ξεκίνησαν ξαφνικά, τόνισε η ομιλήτρια. Είχαν τις βάσεις τους πάρα πολύ βαθιά μέσα στους αιώνες. Γιατί οι Έλληνες είχαν το πείσμα και την περιέργεια, να φύγουν από τα στενά όρια της ορεινής Ελλάδας και είχαν πάντα το βλέμμα τους προς την θάλασσα.

Το πρώτο ταξίδι για να ιδρύσουν αποικίες, ήταν του Φρίξου και της Έλλης. Αυτός ο μύθος αιτιολογεί την πρώτη παρουσία Ελλήνων εκεί.

Την δεύτερη μεγάλη εκστρατεία για να εξερευνήσει και να αποικήσει αυτές τις πλούσιες μικρασιατικές περιοχές, επιχείρησε ο Ιάσων με την Αργοναυτική εκστρατεία, ο οποίος είχε μαζί του ήρωες, αρίστους της εποχής.

Τις λεπτομέρειες της εκστρατείας περιέγραψε ακολούθως η κα Παπαδοπούλου, με την χρήση οπτικού υλικού που έδειχνε την πορεία και  όλους τους σημαντικούς σταθμούς της.

Στην αρχή παρουσίασε και όρισε τα δύο είδη των αποικιών των Ελλήνων. Είναι οι αποικίες εγκαταστάσεως, που πήγαιναν οι Έλληνες για να εγκατασταθούν. Και οι αποικίες εκμεταλλεύσεως, δηλαδή οι εμπορικές αποικίες, όπου έστηναν έναν οίκο και διενεργούσαν εκεί το εμπόριο με το εσωτερικό της Μ. Ασίας.

Τι βρήκαν λοιπόν εκεί οι Αργοναύτες; Πήγαν σε μία βαρβαρική χώρα όπου υπήρχε το χρυσόμαλλο δέρας, το οποίο ήταν αφιερωμένο στους θεούς, σε ένα άλσος που το φύλαγε ένας φοβερός δράκοντας.

Όπως εξήγησε η ομιλήτρια:

«Η Κολχίδα ήταν πάμπλουτη χώρα, αφού είχε χρυσό. Οι κάτοικοι έπαιρναν τις προβιές των προβάτων και των κατσικιών, τις έβαζαν μέσα στο ποτάμι, βρεχόταν και έμενε επάνω ο χρυσός. Στη συνέχεια τις τοποθετούσαν στον ήλιο όπου ξεραίνονταν και έτσι έπαιρναν τα ψήγματα του χρυσού.

Να γιατί είχαν αφιερώσει το χρυσόμαλλο δέρας στους θεούς. Ήταν η ζωή τους, ήταν η παραγωγή τους, ήταν μια χρυσοφόρα πλουτοπαραγωγική χώρα.

Επομένως να γιατί πήγαν οι Έλληνες εκεί. Είχαν εξερευνήσει πρώτα και μετά πήγαν να στήσουν αποικίες.»

Μετά από εκατονταετίες έχουμε τον Τρωικό πόλεμο.  Ο Τρωικός πόλεμος δεν έγινε μόνο για τα μάτια της ωραίας Ελένης, σημείωσε η ομιλήτρια. Οι Έλληνες είχαν αποφασίσει ότι έπρεπε να κάνουν αποικία εγκαταστάσεως στην είσοδο των Δαρδανελίων, εκεί που βρίσκεται η Τροία. Δηλαδή στο κυριότερο σημείο που περνούσαν τα πλοία μπαίνοντας στον Εύξεινο Πόντο.

Μετά τον Τρωικό πόλεμο ακολούθησε ο πρώτος αποικισμός, όταν κατέβηκαν οι Δωριείς να καταλάβουν και την υπόλοιπη Ελλάδα.

Κατέβηκαν από τον βορρά και σταδιακά έδιωχναν τον μεγάλο Μυκηναϊκό πολιτισμό. Με αποτέλεσμα, οι μορφωμένοι άνθρωποι, οι τεχνίτες, οι μεγαλοκαλλιεργητές,  να φύγουν και να αποικήσουν την απέναντι ακτή της Μ. Ασίας.

Ο δεύτερος αποικισμός έγινε μερικά χρόνια αργότερα, όταν άρχισαν να υπάρχουν στον ελλαδικό χώρο πολιτικές έριδες.

Αυτοί που έφυγαν στον δεύτερο αποικισμό, κυρίως είναι άνθρωποι που είχαν πολιτικές διενέξεις με αυτούς που βρίσκονταν στην πόλη τους και έφυγαν.

Στη συνέχεια η κα Παπαδοπούλου παρουσίασε το εικονικό ταξίδι, που κατέδειξε το που είχε εξαπλωθεί η Ελλάδα, περιλαμβάνοντας ολόκληρο τον Εύξεινο Πόντο από όλες του τις πλευρές.

Ακολούθως έγινε η προβολή του ντοκιμαντέρ «Μελί το ελληνοχώρι», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αντώνη Παπαδόπουλου και παραγωγή από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μελίου Μεγάρων.

Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική καταγραφή του ελληνικού χωριού Μελί, στην Ιωνική Ερυθραία, που άνθισε μέχρι το 1922 και από τότε παραμένει εγκαταλελειμμένο.

Την ομιλία της Αρχοντίας Παπαδοπούλου και το ντοκιμαντέρ «Μελί το ελληνοχώρι» του Αντώνη Παπαδόπουλου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

Τα παιδιά των Κατηχητικών Ενοριακών Συντροφιών Ιερού Ναού Αγίου Στυλιανού Γκύζη, υποδέχτηκαν με χαρά συγγενείς και φίλους στην εκδήλωσή για τον εορτασμό της εθνικής επετείου του πολέμου του 1940. Στην γιορτή μας, την οποία φιλοξένησε ο χώρος του Ιερού Ναού μας το πρωί της Κυριακής 29^ης Οκτωβρίου 2016, δυο παιδιά μας μεταμορφώθηκαν σε ηλικιωμένο ζευγάρι που έζησε στην παιδική του ηλικία τον πόλεμο και αφηγείται στα δύο εγγόνια του προσωπικά βιώματα από την δύσκολη εκείνη ιστορική περίοδο.

Μέσα από τις αναμνήσεις του ζευγαριού, οι οποίες ήταν δραματοποιημένες από παιδιά των Κατηχητικών μας και παρουσιάστηκαν υπό την μορφή ασπρόμαυρης ταινίας μικρού μήκους, οι παρευρισκόμενοι ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο, ζώντας μέσα από την ματιά του παππού και της γιαγιάς γεγονότα του πολέμου που παραγκωνίζονται συνήθως από τα επίσημα ιστορικά βιβλία, καθώς άπτονται της καθημερινότητας απλών ανθρώπων, όπως η συμβολή του άμαχου πληθυσμού στον αγώνα για την ελευθερία.

Στην γιορτή μας, μίλησε και ο πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Γιακουμάκης, ο οποίος συγκίνησε με τα λόγια του, αφού μοιράστηκε μαζί μας προσωπικές του αναμνήσεις από τον πόλεμο, όταν ήταν ακόμα παιδί. Ο εορτασμός έλαβε τέλος με τον Εθνικό Ύμνο, τον οποίο ψάλλαμε όλοι μαζί.

Εκ της Ενοριακής Νεανικής Εστίας

Ι. Ν. Αγίου Στυλιανού Γκύζη

• 
  1.jpg JPEG image - 301 KB
• 
  3.jpg JPEG image - 261 KB
• 
  6.jpg JPEG image - 261 KB
• 
  7.jpg JPEG image - 246 KB
• 
  8.jpg JPEG image - 477 KB
• 
  9.jpg JPEG image - 461 KB
• 
  10.jpg JPEG image - 274 KB
• 
  11.jpg JPEG image - 259 KB
• 
  12.jpg JPEG image - 245 KB
• 
  13.jpg JPEG image - 94 KB
•  
  16.jpg JPEG image - 147 KB
• 
  17.jpg JPEG image - 137 KB
• 
  18.jpg JPEG image - 115 KB
• 

Ο Χριστός πριν από κάθε θαύμα, ζητούσε την πίστη. Το έθετε αυτό ως αυστηρή και απαραίτητη προϋπόθεση. Γι᾽ αυτό και ας είμαστε βέβαιοι ότι θα το ζητήσει για το μεγαλύτερο θαύμα όλων των εποχών, που είναι η είσοδος του καθενός μας στην Βασιλεία των Ουρανών.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Ομιλία με θέμα: «Η ορθόδοξη πίστη και οι δογματικές αλλοιώσεις της μέσα στην ιστορία», πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Πέτρου, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου. Η ομιλία δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» που οργανώνει ο Ιερός Ναός.

Της ομιλίας προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία τη Βηματάρισσα, την Βατοπαιδινή, αντίγραφο της οποίας φυλάσσεται στο Ναό.

Ξεκινώντας την ομιλία του, εξήγησε αρχικά ότι με τον όρο «δογματικές αλλοιώσεις μέσα στην ιστορία», εννοούμε τις διάφορες αιρέσεις. Και εκείνους οι οποίοι επινοούν τις αιρέσεις, αλλά και εκείνους οι οποίοι τις ακολουθούν, τους ονομάζουμε αιρετικούς.

Είναι πάμπολλες οι αιρέσεις που έχουν εμφανιστεί στο σώμα της Εκκλησίας. Η πρώτη αίρεση ήταν του Αρείου, που αμφισβήτησε την θεότητα του Κυρίου. Οι τελευταίοι και χειρότεροι αιρετικοί που υπάρχουν στην εποχή μας, συνέχισε, είναι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι είναι πνευματικά τέκνα του Αρείου, εφόσον και αυτοί αμφισβητούν την θεότητα του Κυρίου.

Η Εκκλησία μας είναι πολύ αυστηρή με το θέμα των αιρέσεων. Διότι θεωρεί πολύ σημαντική την πίστη. Όπως είπε ο π. Σπυρίδων:

«Ο Χριστός πριν από κάθε θαύμα, ζητούσε την πίστη. Το έθετε αυτό ως αυστηρή και απαραίτητη προϋπόθεση. Γι᾽ αυτό και ας είμαστε βέβαιοι ότι θα το ζητήσει για το μεγαλύτερο θαύμα όλων των εποχών, που είναι η είσοδος του καθενός μας στην Βασιλεία των Ουρανών.

Είναι το μεγαλύτερο θαύμα γιατί τότε δεν θα νικηθεί απλώς μια ασθένεια, αλλά θα νικηθεί για χάρη μας ο ίδιος ο θάνατος.»

Οι Άγιοι Πατέρες μας υπενθυμίζουν διαρκώς μέσα στα συγγράμματα τους, ότι στα ζητήματα της πίστεως δεν επιτρέπονται δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι η ηθελημένη άγνοια, δηλαδή να πει κάποιος ότι δεν θέλει να μάθει για την πίστη, δεν τον ενδιαφέρει ή δεν τον συμφέρει για να μην έχει ευθύνες. Το δεύτερο είναι η παραχάραξη και η διαστρέβλωση της πίστεως.

Γι᾽ αυτό και η Εκκλησία έκανε και κάνει πάντοτε μεγάλο αγώνα για την διαφύλαξη της πίστεως.

Συνεχίζοντας τον λόγο του ο π. Σπυρίδων, σημείωσε ότι η Ορθόδοξη πίστη είναι εκείνη την οποία δίδαξε ο Κύριος, οι Άγιοι Απόστολοι, οι Άγιοι Πατέρες και οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Επομένως, για να είναι κανείς αληθής στην πίστη, θα πρέπει να βρίσκεται σε συμφωνία και με τα 4 αυτά στοιχεία. Η Εκκλησία είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την ορθότητα της πίστεως.

Αναλύοντας το θέμα ακόμη περισσότερο, ο ομιλητής τόνισε:

«Η Ορθόδοξη χριστιανική πίστη έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτον, δεν είναι ποτέ λανθασμένη, γιατί ο ίδιος ο Χριστός μας, είπε «εγώ είμαι η αλήθεια».

Δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι η αλήθεια την οποία διδάσκει ο Χριστός, δεν μεταβάλλεται, δεν αλλάζει. Διότι ο Χριστός δεν αλλάζει. Πάντοτε ο ίδιος.»

Οι προτάσεις αυτές της πίστεως που αποκάλυψε ο Θεός, λέγονται δόγματα. Άρα δόγμα είναι μία πρόταση πίστεως της Εκκλησίας, η οποία εκφράζει ποια είναι η αλήθεια και τι δεν είναι η αλήθεια και άρα είναι πλάνη και αίρεση.

Αντίστοιχα αίρεση ονομάζουμε την αλλοίωση και διαστρέβλωση του δόγματος της Ορθόδοξης διδασκαλίας και την παραθεώρηση μέρους αυτής.

Είναι φανερό ότι αν κάποιος δεν πιστεύει τις χριστιανικές αλήθειες τις οποίες ονομάσαμε δόγματα, ούτε χριστιανός μπορεί να λέγεται, ούτε και στη σωτηρία μπορεί να φτάσει.

Επομένως η αίρεση είναι μία παραχάραξη της χριστιανικής αλήθειας, με ολέθρια αποτελέσματα για την ψυχή. Είναι μάλιστα, όπως τόνισε ο π. Σπυρίδων, πιο φοβερή και καταστροφική και από την ίδια την αμαρτία.

Εξηγώντας σημείωσε ότι η αμαρτία μας βάζει εμπόδια, είναι πτώση, καθυστέρηση, οπισθοδρόμηση, λοξοδρόμηση. Αλλά δια της μετανοίας επανερχόμαστε στο σωστό δρόμο.

Η αίρεση δίνει στον άνθρωπο έναν λανθασμένο χάρτη, που οδηγεί σε τελείως διαφορετικό σημείο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρει τον προορισμό της ζωής του.

Στη συνέχεια ο ομιλητής αναφέρθηκε στο θέμα της αντιμετώπισης των αιρετικών από τους χριστιανούς. Τόνισε καταρχήν ότι δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση μίσος, βία, φανατισμός, επίδειξη ή υπεροψία εγωιστική απέναντι τους.

Όπως είπε:

«Πρόκειται περί δύστυχων ανθρώπων οι οποίοι έχουν ανάγκη την συμπόνια μας και την προσευχή μας, προκειμένου να συναισθανθούν την πλάνη τους, να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στους κόλπους της Εκκλησίας.

Δεν θα πρέπει ποτέ να χάσουμε το αίσθημα της αγάπης, ακόμη και γι’ αυτούς. Προσοχή όμως! Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους δίνουμε άφεση και να τους αφήνουμε ανενόχλητους να κηρύσσουν την εωσφορική πλάνη τους.»

Έχουμε ιερό χρέος, τόνισε, να προετοιμαζόμαστε να αποκρούσουμε τις αιρέσεις τους, ώστε να διαφυλάξουμε ανόθευτη και ολόκληρη την θεοπαράδοτη πίστη μας. Οι χριστιανοί δεν μπορεί να είναι εφησυχασμένοι, γιατί δεν ξέρουμε πότε θα χτυπήσει ο πειρασμός την πόρτα της ψυχής και του σπιτιού μας.

Θα πρέπει με θάρρος και με καλή γνώση της Αγίας Γραφής να προσπαθούμε να απαντούμε. Όμως είναι αυτονόητο, ότι απαιτείται και αυθεντική και ειλικρινής βίωση της πίστεως μας. Με μυστηριακή ζωή και συνεχή αγώνα για κατάκτηση των αρετών.

«Διότι αν δεν έχουμε μέσα μας το φως, δεν μπορούμε να το μεταδώσουμε και στους άλλους και να τους οδηγήσουμε στο φως.

Χρειάζεται, εκτός από θαρραλέα  ομολογία της πίστεως, να έχουμε και συνέπεια στη ζωή μας. Γιατί αλλιώς οι πράξεις μας, θα ακυρώνουν τους λόγους μας.

Οι Άγιοι είναι η καλύτερη απόδειξη περί της αλήθειας της πίστεως μας.  Αυτοί φανερώνουν και δοξάζουν τον Θεό και μπορούν να ελκύσουν τους άλλους προς τον Θεό.»

Συνοψίζοντας, ευχήθηκε να εμβαθύνουν οι χριστιανοί στην Ορθόδοξη πίστη, να την βιώσουν εντονότερα, να την διαφυλάξουν ανόθευτη από κάθε αιρετική διδασκαλία, να βοηθήσουν δια της καλής ομολογίας και άλλους αδελφούς να στερεωθούν σε αυτήν και αν έχουν παρασυρθεί να αγωνιστούν ώστε να επιστρέψουν.

Να δοξάσουν τέλος τον Θεό, που είναι μέλη της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί προθάλαμο και πρόγευση της ουρανίου βασιλείας του Θεού.

Την ομιλία του π. Σπυρίδωνος μπορείτε να παρακολουθησετε εδώ. 

        Εκ της Κατηχητικής Συνάξεως του Ιερού Παρεκκλησίου του Ιδρύματος