«Ημέρα Εξωτερικής Ιεραποστολής»
Την περασμένη Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012, Κυριακή Α΄ Νηστειών ή «της Ορθοδοξίας», το Κέντρο Νεότητος της Ι. Μητροπόλεώς μας με τη βοήθεια των εθελοντών συνεργατών του – κατηχητών, πραγματοποίησε για δεύτερη συνεχή χρονιά αφιέρωμα στην Εξωτερική Ιεραποστολή.

Σε κάθε γωνιά της γης υπάρχουν Ορθόδοξα ιεραποστολικά κλιμάκια, άνθρωποι που έταξαν τη ζωή τους στη διάδοση του Ευαγγελίου εις «πάντα τα έθνη», χωρίς διάθεση προσηλυτισμού ή πολιτικές επιδιώξεις, αλλά ως συνέχεια του έργου των Αγίων Αποστόλων. Η πνευματική αυτή προσφορά, ιδιαιτέρως στις «αναπτυσσόμενες» χώρες του «τρίτου κόσμου», συνοδεύεται από την προσφορά μόρφωσης, υποδομών (πηγαδιών για την άντληση πόσιμου νερού κλπ.), ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, υλικών αγαθών, στοργής και αγάπης στους ανθρώπους των περιοχών αυτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Η εκδήλωση – αφιέρωμα στην «Ημέρα της Εξωτερικής Ιεραποστολής» πραγματοποιήθηκε στους χώρους της «Χριστιανικής Εστίας», πίσω από τον Ι. Ν. Παντοκράτορος, και άρχισε με την προβολή ολιγόλεπτου ντοκυμανταίρ από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στη Μαδαγασκάρη.

Κατόπιν, τα παιδιά σε ομάδες δημιούργησαν κολλάζ με θέμα: «Αν όλα τα παιδιά της γης», έγραψαν την αλυσιδωτή ομαδική ιστορία: «Μια ημέρα στη Μοζαμβίκη», κατασκεύασαν πασχαλινές κάρτες με ευχές σε διάφορες γλώσσες του κόσμου, σημειωματάρια με εικόνες από την Ιεραποστολή στο εξώφυλλο, πασχαλινές λαμπάδες και μια μακέτα ναού - αχυροκαλύβας, έμαθαν λέξεις και τραγούδι στα «Μαλαγκάσι», τη γλώσσα της Μαδαγασκάρης. Προετοίμασαν, τέλος, ένα ομαδικό παιχνίδι αναζήτησης κρυμμένων γραμμάτων από τις λέξεις «Εξωτερική Ιεραποστολή» και έπαιξαν, στη συνέχεια, όλα μαζί.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας π. Θεόφιλος με πατρικούς λόγους, επίκαιρους για την ημέρα αυτή και μοίρασε στα παιδιά και τους κατηχητές τους αναμνηστικές συμβολικές εικόνες, που δείχνουν την Εκκλησία ως πλοίο να χωράει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως καταγωγής και χρώματος και να τους οδηγεί με ασφάλεια στο λιμάνι του Θεού.

Συμμετείχαν περίπου εκατό παιδιά Δημοτικού Σχολείου από τις ενοριακές παιδικές συντροφιές της πόλης της Λευκάδας, των Καρυωτών, του Μαραντοχωρίου, των Σφακιωτών και των Τσουκαλάδων, συνοδευόμενα από τους ιερείς και τους κατηχητές τους, οι οποίοι συνεργάστηκαν για την επιτυχή διοργάνωση της εκδήλωσης αυτής.

Την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012 και ώρα 6.00 μ.μ., τελέσθηκε η Β΄ Στάση των Χαιρετισμών της Παναγίας μας, από τον Υπεύθυνο Ιερέα του Ιδρύματος π. Αντώνιο Χρήστου.
 

Τα παιδία του ιδρύματος και πολλοί εθελοντές που βοηθούν στον Εκκλησιασμό και στην Κατήχηση των παιδιών κάθε Παρασκευή του χρόνου, κατέκλεισαν το Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Στυλιανού και έψαλαν τους ύμνους του Ακαθίστου Ύμνου, προς τιμήν της Παναγίας μας.
 

Στο τέλος των Χαιρετισμών, ακολούθησε όπως πάντα ένα μικρό κήρυγμα από τον π. Αντώνιο και το καθιερωμένο κέρασμα που παρέχεται στα παιδιά πριν επιστρέψουν στους θαλάμους τους, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για την άλλη Παρασκευή, στη Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών.

Εκ του Ιερού Παρεκκλησίου του Αγίου Στυλιανού ΚΑΑΠΒ.

«Μεγάλη Τεσσαρακοστή και Οικογενειακή ζωή» ήταν το θέμα που ανέπτυξε μέσα από την εμπεριστατωμένη εισήγησή του, ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Αμβρόσιος Γκουρβέλος, Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, στα πλαίσια της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.
 

Ξεκινώντας από την διαπίστωση, ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής θέτει στο περιθώριο έμμεσα ή άμεσα την πνευματική ζωή, δεδομένου ότι οι αρνητικές προκλήσεις και προσκλήσεις είναι πολλές, ο χρόνος λίγος, η ψυχική κόπωση και το άγχος παραλύουν το σώμα, οι άνθρωποι είναι απορροφημένοι σε έναν υλικό υπερκαταναλωτισμό, υπογράμμισε ότι πλέον νηστεύουμε λίγες μέρες για το καλό, κοινωνούμε πάλι για το καλό και αρεσκόμαστε στην επιφάνεια και την βιτρίνα.
 

Με τον τρόπο αυτό πολλές φορές και εμείς οι ίδιοι εγκαταλείπουμε τον αγώνα μας, βλέπουμε ως καθήκοντα τα πνευματικά παλαίσματα, με αποτέλεσμα τα παιδιά μας να τα απορρίπτουν, διότι γι αυτά δεν υπάρχει πρέπει, αλλά οφείλουμε να απαντήσουμε για να τα πείσουμε, σαφώς και εμπειρικώς στα «γιατί».
 

Στη συνέχεια με σκοπό τον προβληματισμό των γονέων αναφέρθηκε μέσα από περιστατικά στα μηνύματα προσώπων και γεγονότων, που προβάλλονται τις πέντε Κυριακές των νηστειών.
 

Το μήνυμα της πρώτης Κυριακής, της Ορθοδοξίας, είναι η ομολογία ότι ο καθένας μας είναι εικόνα του Θεού, διότι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα Χριστού. Σεβασμός στην εικόνα του Χριστού και των αγίων, συνεπάγεται σεβασμό στον κάθε πλησίον και μάλιστα σε αυτόν, που ενώ ζούμε κάτω από την ίδια στέγη, συχνά νιώθουμε ότι έχουμε χάσει την επαφή μαζί του.
 

Το μήνυμα της Β΄ Κυριακής των νηστειών είναι ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί μέσα από την καρδιακή προσευχή, όχι απλώς να γίνει ενάρετος, ηθικός και χρήσιμος, αλλά να θεωθεί, να αγιασθεί να μεταμορφωθεί με τη δύναμη και τη χάρη του Θεού, όπως συνέβη με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και τα μέλη της οικογένειάς του.
 

Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως μας υπενθυμίζει, ότι καθετί στη ζωή μας απαιτεί μία άνευ όρων και περιορισμών θυσιαστική αγάπη. Θυσία των δικαιωμάτων μας, της ξεκούρασής μας, του χρόνου μας, του θελήματός μας, του εαυτού μας. Χωρίς αυτήν δεν προχωράει η οικογενειακή ζωή.
 

 Η Δ΄ Κυριακή των Νηστειών μας προτρέπει μέσα από την ζωή και το έργο του αγίου Ιωάνου του Σιναΐτη να μην σταματάμε τον αγώνα μας, αλλά συνεχώς να ανεβαίνουμε και να αγωνιζόμαστε όχι μόνο στα πνευματικά θέματα αλλά και στη διακονία μας στην οικογένεια, στην εργασία και στην κοινωνία.
 

Τα πνευματικά αυτά μηνύματα ολοκληρώνονται μέσα από το βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που η Εκκλησία μας προβάλλει την Ε΄Κυριακή των νηστειών. Αυτή η ζωή είναι ζωή διαρκούς και αδειαλλείπτου μετανοίας, αλλαγής και ανακαίνισης.
 

Στην παρέμβασή του, που ακολούθησε, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ Θεόκλητος, υπογράμμισε ότι πρέπει πρώτα οι ίδιοι οι γονείς να βιώσουν έμπρακτα στην καθημερινή τους ζωή τα μηνύματα αυτά, και μετά  να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους στην πνευματική ζωή , να τους διδάξουν με λόγια και έργα τις ηθικές και πνευματικές σταθερές αξίες που θα νοηματοδοτήσουν τη ζωή τους.
 

Η επόμενη συνάντηση στη Σχολή Γονέων θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012 ώρα 19.00 στο Κέντρο Νεότητας ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Αν σηκώθηκες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία παρά αρρώστια, είσαι πιο προνομιούχος από περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που δεν θα επιζήσουν μέχρι τη Κυριακή.

Αν δεν έχεις ζήσει ποτέ τον κίνδυνο της μάχης, την μοναξιά της φυλάκισης, την αγωνία των βασανιστηρίων η την πείνα, είσαι σε καλύτερη μοίρα από 500 εκατομύρια ανθρώπους στον κόσμο.

Αν μπορείς να πας στην εκκλησία, δίχως τον φόβο της τιμωρίας, της σύλληψης, των βασανιστηρίων η του θανάτου, είσαι πιο καλύτερα από τρία δισεκατομύρια ανθρώπους στη γη.

Αν έχεις φαγητό στο ψυγείο στου, ρούχα πάνω σου, μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου και ένα μέρος να κοιμηθείς, είσαι πιο πλούσιος από το 75% των κατοίκων της γης.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, μέσα στο πορτοφόλι σου, και μπορείς να αφήσεις ψιλά σε ένα πιατάκι κάπου, είσαι ανάμεσα στο 8% των πιο πλούσιων ανθρώπων της γης.

Αν οι γονείς σου ζουν και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι πολύ σπάνιος.

Αν σηκώνεις το κεφάλι σου με χαμόγελο και είσαι πραγματικά ευγνώμων, είσαι προικισμένος, επειδή η πλειονότητα των ανθρώπων μπορεί να το κάνει, αλλά οι περισσότεροι δεν το κάνουν.

Αν μπορείς να κρατήσεις το χέρι κάποιου, να τους αγκαλιάσεις αλλα ακόμα να τους αγγίξεις στον ώμο, έχεις χαρισματική ψυχή επειδή μπορείς να προσφέρεις ένα θεραπευτικό χάδι.

Αν διαβάζεις αυτή την εγγραφή, ήδη έχεις μια διπλή ευλογία. Πρώτα επειδή κάποιος σε σκέφτεται τούτη την ώρα και ακόμα παραπέρα, είσαι πιο προνομιούχος από δύο δισεκατομύρια ανθρώπους που δεν μπορούν να διαβάσουν καθόλου.

Τι έχεις να πεις τώρα;

Πηγή

"Μαμά γιατί κλαις;" την ρώτησε ο γιος της
"Επειδή είμαι γυναίκα" του απάντησε εκείνη
"Δεν καταλαβαίνω" διαμαρτυρήθηκε ο μικρός
Η μητέρα του τον αγκάλιασε και του είπε
"και ποτέ δε θα μάθεις.."
Ο μικρός απευθύνθηκε στον πατέρα του
"Μπαμπά η μαμά γιατί κλαίει δίχως λόγο;"
Το μόνο που του είπε εκείνος ήταν πως
"Ολες οι γυναίκες κλαίνε δίχως λόγο"
Ο μικρός μεγάλωσε και έγινε άνδρας αλλά ακόμα δεν είχε μάθει γιατί κλαίνει οι γυναίκες
Τελικά αποφάσισε να ρωτήσει το Θεό
"Γιατί Θεέ μου οι γυναίκες κλαίνε τόσο εύκολα;"
"Οταν δημιούργησα τη γυναίκα" είπε ο Θεός " έπρεπε να είναι τέλεια. Έτσι δημιούργησα τους ώμους της αρκετά δυνατούς ώστε να αντέχουν το βάρος του κόσμου αλλά ταυτόχρονα να είναι απαλοί ώστε να δίνουν παρηγοριά. Της έδωσα ψυχική δύναμη για να αντέχει τη γέννα αλλά και την απόρριψη που θα δεχθεί αργότερα από τα παιδιά της. Της έδωσα δύναμη ώστε να προχωρά ακόμα κι όταν όλοι τα έχουν παρατήσει, να συνεχίσει να προσφέρει στην οικογένεια της παρόλη την αρρώστια και τη γκρίνια. Της χάρισα την ευαισθησία να αγαπά τα παιδιά της κάτω από όλες τις συνθήκες, ακόμα κι αν αυτό την έχει πληγώσει πολύ άσχημα. Αυτή η ίδια η ευαισθησία βοηθά τα παιδιά της να εξορκίζουν τους φόβους και της αγωνίες τους. Της έδωσα δύναμη να αντέχει τα σφάλματα του άνδρα της, την ώρα που την δημιούργησα από το πλευρό του για να προστατεύει τη καρδιά του. Της έδωσα σοφία να γνωρίζει οτι ενώ ο καλός σύζυγος ποτέ δεν θα τη πληγώσει ωστόσο μερικές φορές δοκιμάζει τις αντοχές της να σταθεί στο πλάι του δίχως να παραπατά.
Της έδωσα να έχει ένα δάκρυ, να είναι αποκλειστικά δικό της να το χρησιμοποιεί όποτε χρειάζεται. Είναι η μοναδική της αδυναμία. Είναι ένα δάκρυ για όλη την ανθρωπότητα.

Πηγή: Από την θάλασσα της ανθρώπινης εμπειρίας που φιλοξενεί το διαδίκτυο.
 

Ο Μιχάλης είναι από τους τύπους που δεν τους αντέχεις για πολύ. Ιδίως, αν είσαι άνθρωπος μίζερος, τότε σίγουρα τα νεύρα σου θα τα τσακίσει.
Πάντα θα βρει να σου πει κάτι το θετικό, σε ό,τι κι αν σου συμβαίνει.
Αφού λοιπόν τον παρακολούθησα για λίγο, για να βεβαιωθώ, αποφασίζω να τον ρωτήσω πως τα καταφέρνει και πάντα βλέπει τη ζωή τόσο θετικά. Μου λέει λοιπόν:
Το πρωί που ξυπνώ, λέω στον εαυτό μου: "Μιχάλη έχεις δύο επιλογές, ή να είσαι καλά ή να είσαι χάλια". Έτσι διαλέγω να είμαι καλά. Επιλέγω να μην είμαι το θύμα αλλά να διδάσκομαι από τις καταστάσεις
"Τα πάντα είναι θέμα επιλογών", μου λέει. "Τα γεγονότα από μόνα τους δεν έχουν καμιά σημασία. Εκείνο που τα κάνει σημαντικά ή όχι είναι η στάση μας απέναντί τους".
Ύστερα από αυτή τη κουβέντα, χαθήκαμε με τον Μιχάλη.
Κάποια χρόνια πέρασαν και μια μέρα έμαθα ότι είχε πάθει ένα σοβαρό ατύχημα. Ενώ εργαζόταν για να τοποθετήσει μια δορυφορική κολόνα, έπεσε από ύψος 20 μέτρων. 18 ώρες χειρουργείο, αρκετές εβδομάδες στην εντατική.
Όταν βγήκε άφησα να περάσει ένα εξάμηνο και πήγα να τον δω.
Μέσα σε όλα, τον ρώτησα τι του πέρασε από το μυαλό την ώρα που έπεφτε.
Μου είπε: Η κόρη μου που θα γεννιόταν σε λίγο καιρό. Όταν ήμουν πεσμένος στην άσφαλτο σκέφτηκα ότι είχα δύο επιλογές: να ζήσω ή να πεθάνω. Αποφάσισα να ζήσω. Οι νοσηλευτές ήταν όλοι υπέροχοι, μου είπε. Μόνο, όταν είδα στα πρόσωπά τους την έκφραση που είχαν μετά την αξονική, τότε τρόμαξα.
Ανάμεσά τους, συνέχισε, ήταν μια μεγαλόσωμη νοσοκόμα που μου φώναξε δυνατά. Μέσα σε όλα με ρώτησε αν ήμουν αλλεργικός σε κάτι. Οι γιατροί γύρω σταμάτησαν ό,τι έκαναν και περίμεναν την απάντησή μου για να ξέρουν πως θα συνεχίσουν.
"Και βέβαια είμαι", της απάντησα με όλη την δύναμή μου.
"Είμαι αλλεργικός στην βαρύτητα"!!
Και ενώ γελούσαν τους είπα: "Επιλέγω να ζήσω. Να με χειρουργήσετε σαν να είμαι ζωντανός και όχι σαν να είμαι πεθαμένος".
Ο Μιχάλης έζησε, χάρη στους γιατρούς και την προσωπική του στάση απέναντι στη ζωή.
Από τον Μιχάλη διδάχτηκα οτι αυτό που μετράει τελικά είναι η διάθεσή μας απέναντι στη ζωή.

Πηγή